Het ruikt heerlijk in de keuken van Ria van Esch. De appeltaartjes zijn net uit de oven en de zuurkool staat te pruttelen op het fornuis. Het is een bijzondere maaltijd, want dit is de laatste keer dat de 89-jarige Ria kookt voor De Zilveren Tafel. Vanaf de volgende editie schuift ze zelf aan als gast. ‘Ik heb er echt zin in’, zegt ze lachend. ‘Ik laat me straks lekker verwennen.’
Ria is een echte Stratumse. Ze is er geboren, opgegroeid en woont al tientallen jaren in de wijk. ‘Stratum is mijn thuis’, zegt ze. ‘De mensen en de sfeer voelen vertrouwd.’ Juist die verbondenheid met de buurt maakte haar betrokkenheid bij De Zilveren Tafel zo vanzelfsprekend. ‘Ik ben er vanaf het allereerste begin bij geweest’, vertelt Ria. ‘Dat is zo’n vijftien jaar geleden, toen het nog het seniorendiner heette. Ik heb het altijd ontzettend leuk gevonden: samen een menu bedenken, koken, bakken, toetjes maken en ’s avonds alles serveren.’
Gezellig en ontspannen
De sfeer was altijd goed. ‘Gezellig en ontspannen. Het mooiste moment vond ik wanneer iedereen aan tafel zat. Mensen die met elkaar praatten, lachten en elkaar leerden kennen. Dat deed me echt wat.’ In de keuken speelde Ria altijd op safe. ‘Ik nam geen risico’s’, zegt ze met een glimlach. ‘Alles maakte ik vooraf een keer, zodat ik zeker wist dat het goed was.’ Vooral bakken, soep en toetjes hadden haar hart. ‘Pudding maken vond ik heerlijk.’
Feestdiner
Waarom ze nu stopt? ‘Niet omdat ik het niet meer kan’, benadrukt ze. ‘Maar het kost me meer tijd en er zijn zo veel talentvolle mensen bij de kookbrigade. Dan is het goed om plaats te maken.’ Ze kijkt met veel plezier terug. ‘Ik heb zó genoten van het koken, de voorbereidingen en vooral van de avonden zelf. We hebben de gasten echt verwend. Het was altijd een feestdiner.’ Nu mag Ria zelf aanschuiven. Of ze het loslaten moeilijk vindt? ‘Nee’, zegt ze beslist. ‘Het is mooi geweest. Ik verheug me erop om aan de andere kant van de tafel te gaan zitten.’
Cai Vosbeek